உயிரின் ஓசை, அன்பின் ஓசை

ஒருமுறை என் நண்பர் ஒருவர் என்னிடம் கேட்டார்: “உன் வாழ்க்கையில் நீ அனுபவித்த மிகப் பெரிய உணர்வு எது?” ஒரு கணம் யோசித்தேன்; ஆனால் பதில் என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து வந்தது. “என் மகள் பிறந்தபோது கேட்ட அந்த முதல் அழுகுரலைவிடப் பெரிய உணர்வு எதுவும் இல்லை” என்றேன்.

அந்தத் தருணம் நேற்று நடந்ததுபோல இன்னும் என் நினைவில் பதிந்திருக்கிறது. மணிக்கணக்கான காத்திருப்பு, பதற்றம், உணர்ச்சிகளின் ஏற்ற இறக்கங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு நொடி எல்லாம் நின்றது — பிறகு அதைக் கேட்டேன். அந்தச் சின்னஞ்சிறிய, ஆனால் வலிமையான அழுகுரல். அது வெறும் ஓசை அல்ல; ஒரே நேரத்தில் என்மீது மோதிய உணர்ச்சிகளின் அலை: நிம்மதி, மகிழ்ச்சி, நன்றியுணர்வு, அளவில்லாத அன்பு.

நான் கேட்டதிலேயே மிக அழகான ஓசை அந்த அழுகுரல்தான். அவள் நலமாக இருக்கிறாள், இந்த உலகுக்குப் பத்திரமாக வந்துவிட்டாள் என்ற உறுதி அது. எல்லாக் கவலைகளும், எல்லா வலிகளும், எல்லாப் பதற்றமும் அந்தக் கணமே கரைந்துபோயின. நான் கடந்து வந்த அனைத்துக்கும் அளவற்ற அர்த்தம் இருந்தது என்று அந்த ஒரு தருணம் உணர வைத்தது.

அந்த உணர்வை எந்த வார்த்தைகளாலும் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது. பெற்றோராக இருப்பது என்றால் என்ன என்பதை உண்மையில் நான் புரிந்துகொண்ட தருணம் அது — என்னை நிரந்தரமாக மாற்றிய, அவ்வளவு ஆழமான, அவ்வளவு தூய்மையான உணர்வு.